Önce esinti yerini hafif bir rüzgâra bıraktı. Ardına baktığında insanların gelen rüzgârdan memnun olmadığını görüp de üzülüyor gibiydi. Yavaş yavaş ayrıldı dar ve pek kimsenin geçmediği sokaktan. Rüzgârsa fazla kalmadı. Sokakta bir iki volta attıktan sonra, voltaya koğuşun ağası katıldığında dağılan mahkumlar gibi o da hemen ayrıldı sokaktan gelen fırtınadan sonra. Fırtına kendine yakışır şekilde esti gürledi önce. Sustu sonra. "Bu muydu?" diye geçirdi insanlar akıllarından. Arkasından konuştuklarını fark etmiş gibi birden döndü fırtına. Bu sefer yanında yağmur bulutları da vardı. Sanki eline bir bidon benzin almış, sinirle sağa sola döküyor gibiydi. Hele bir de ateşe vermeye kalkarsa diye düşündü adam...
Biraz önce kendisini pek sallamayan insanlar sağa sola kaçıştılar. Bir tek ona dokunmuyordu fırtına...
Her sabah kalktığında doğaya bir dakikalık saygı duruşunda bulunan adama...
Bir tek o adam ıslanmıyordu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder