Gülüyordu...
Gözlerini açtığında da gülüyordu hala. Birazdan doğaya bir dakikalığına saygı duyacağı için onun verdiği heyecandan ve bu heyecanın verdiği mutluluktan güldüğünü düşündü. Gülerek uzanmaya devam etti. Geç kalma ihtimali vardı, umursamadı. Bazı sabahlar sanki gece kendisiyle yatmış gibi gözlerini açar açmaz beynine üşüşen kelimeler yoktu bu sabah. Onu o yapan kelimelerdi belki onlar ama isyana ne gerek vardı. Bak yüzü gülüyordu. Hem bazı şeyler vardı ki değiştiremezdi. Bazı şeyler de kendi elindeydi. Farkındaydı bunun.
Gülüyordu...
Yorganını üzerinden atarken de gülüyordu...
Kalktığında da...
Banyoya giderken de...
Sorgulamadı.
Biliyor gibiydi nedenini.
Biliyordu biliyordu.
Durdu...
Gülümsedi ve güne başladı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder