Ellerini ovuşturdu. Hohlamak için ağzına doğru götürdü. Üşümezdi pek elleri ama nedense içinden öyle yapmak gelmişti. Ellerini burnuna yaklaştırdığında dün akşam tuttuğu elin kokusunu duydu. Hala tazeydi, mis gibi kokuyordu.
Bir kez daha çekti içine.
Gözlerini kapattı.
Düşündü...
Tatlı bir tebessüm belirdi yüzünde. Ellerine hohlamaktan vazgeçti. Kokunun nefesiyle birlikte uçup gitmesinden korktu. Birbirine sürttü ellerini. Bütün yüzüne bulaştırmak istercesine elindeki kokuyu, elleriyle yüzünü kapladı. Elleri sıcaktı.
Üşüyen elleri düşündü. Yüzündeki tebessümü bir daha gelmeyecekmiş gibi gitti. Bir daha tebessüm edememekten korktu. "Seven insan korkak olur." sözünü düşündü. Sonra öyle bir söz olup olmadığını düşündü. Kendisi de uydurmuş olabilirdi.
Bütün bunları düşünürken ellerini tekrar burnuna götürdüğünü fark etti. Engel olmadı kendine. İçine çekti o kokuyu tekrar.
Gözlerini kapattı.
Hayal etti.
Bir daha açmadı gözlerini, açamadı.
Mutluluktan ölen ilk kişi oldu...
Ve öldüğü halde elleri sıcak olan ilk insan...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder