Rutine bağlamak istemiyordu hayatını ama bazı şeyler vardı ki hepsini her gün yapması gerekiyordu. Bazen içlerinden birkaçını yapmadığı olurdu. Yapmadığı zamanlarda kendini devrim yapmış bir lider gibi hissederdi.
Ömrü boyunca korktuğu şeyi olmaktan korkuyordu. Nasıl bir korkuydu bu böyle, yıllarca süren. Oluyordu ama işte. Gerçi tehlike de devam ediyordu. Hala ömrü boyunca korktuğu seyi olma ihtimali vardı.
Ömrü boyunca korkmuştu ama ömrü ne kadardı ki zaten. "Şimdi konumuz o değil." dedi. Rutine bağlamak istiyordu muhabbeti. Yani rutin üzerine konuşmak. Konuşmak dediğine bakmayın düşünüyordu. Kendiyle konuşur gibiydi ama. Gibisi fazla, konuşuyordu.
Heh rutin...
Yazmak da öyle olmuştu. Uykusu olsa bile kelimeler, cümleler bardaktan boşalırcasına yağıyordu beynine.
Özellikle birkaç gündür yaşadıklarının etkisinden mi yoksa artık yazması gerektiğinin farkına varmasından ötürü mü yazıyordu, bilemiyordu ama ikisi de güzel sebeplerdi.
Kaldırdı kalemini, kapattı defterini, koydu çantasına...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder